Galicia ten tres aeroportos, xa é un debate histórico se Galicia precisa tres pequenos aeroportos nas tres cidades máis importantes ou se sería mellor ter un só e máis grande. Sobretodo vendo como o aeroporto internacional do Porto, no Norte de Portugal, converteuse xa no aeroporto dos galegos pola súa proximidade e maior oferta de voos e conexións internacionais.

En calquera caso, o máis lóxico hoxe sería aproveitar as tres infraestruturas existentes e especializalas, xa que os aeroportos de Vigo e A Coruña están vinculados aos seus dous centros industriais e de negocios e Santiago está máis relacionado co turismo. Tamén é esencial conectar de forma eficaz os aeroportos entre eles e as principais cidades por tren. Por exemplo, a infraestrutura do antigo aeroporto de Santiago (xunto ao novo chamado "Rosalía de Castro"), podería usarse como estación de conexión co "TAV" (tren de alta velocidade).

O tren de alta velocidade, actualmente en construción, foi deseñado para conectar os portos da Coruña e Vigo con Madrid (e coas cidades que fican de camiño, como Santiago). E aínda que o TAV reduce considerablemente as distancias entre as principais cidades, non para en moitas partes do país e tamén é caro para os desprazamentos diarios. Polo momento, o tren tampouco está conectado cos aeroportos.

O que precisa Galicia é un sistema de trens de proximidade que equilibre o seu territorio, similar ao doutros países. Que conecte as cidades con todas as vilas cabeceiras de comarca e principalmente que conecten o interior co Eixo Atlántico. É fundamental estruturar o territorio internamente por ferrocarril e logo unilo ao exterior e non só a Madrid, senón tamén ao norte de Portugal e Asturias.

Non obstante, en Galicia priorizouse o uso do transporte privado por estrada sobre o transporte público por ferrocarril. Investiuse en boas autoestradas no interior do país e co exterior. A desvantaxe é a dependencia do veículo privado, o que ás veces significa que hai máis viaxes en coche que en tren, xa que este último é máis caro e con peores horarios e conexións. Algo que falta en Galicia é a introdución dun tranvía moderno nas zonas urbanas, que aínda non existe na actualidade.

A industrialización de Galicia, así como a mellora de infraestruturas e comunicacións, internas e externas, chegou tarde. Ata a revolución industrial, Galicia estaba moi poboada e, como rexión agrícola, era rica, pero baseada nunha economía de autoconsumo.

O viño do Ribeiro exportouse durante moito tempo e moitos xornaleiros ían traballar a Castela durante a colleita de cereais. Cunha poboación que sabía traballar principalmente no campos ou na pesca, a escasa burguesía que creaba industrias era principalmente foránea. Por exemplo, as primeiras conserveiras foron creadas por emprendedores cataláns.

O déficit industrial de Galicia promoveu o gran éxodo rural desde finais do século XIX a cidades do resto da Península Ibérica (Madrid, Barcelona, ​​Bilbao e Lisboa), pero especialmente a América Latina (Bos Aires, Montevideo, México, São Paulo , Caracas, etc...) e posteriormente expandiuse a outras capitais europeas e ao redor do mundo. Galicia sempre foi terra de emigrantes, pero non de inmigrantes, con algunhas excepcións recentes, como a poboación de Cabo Verde, establecida en zonas da Mariña lucense como man de obra na pesca.

Así, o seu carácter predominantemente rural e pouco industrial, inflúe en que en Galicia nunca houbera unha sociedade realmente obreira e reivindicativa, e que as terras estivesen mal distribuídas entre a poboación con poucos propietarios (moitos do clero) e moitas familias de xornaleiros con gran número de fillos que non tiñan terras para traballar, escolleron emigrar. Todo un éxodo migratorio que durou durante o século XX, despois da guerra civil española e ata os anos 50 e 60, especialmente cara a outros países europeos como Suíza, Alemaña, Francia ou Bélxica.

A partir dos anos 80 e 90, comezou un retorno de capitais dende a diáspora. Moitos galegos regresaron ás súas terras e abriron negocios principalmente na hostalería. É habitual ver bares e restaurantes con nomes do tipo "Bar Paris" ou "Restaurante Zurich", fundados por galegos que emigraron e gañaron cartos nesas cidades. E tamén poboacións nas que dende principios do século XX se construíron as chamadas "casas de indianos", impoñentes casas construídas por galegos que fixeron grandes fortunas nas Américas.

É por iso que o pobo galego hoxe non ten medo á emigración, porque os seus devanceiros xa o fixeron, algúns regresaron e outros quedaron nos lugares de destino, traballando como man de obra barata, pero tamén comezando a crear empresas naqueles países. Actualmente, aínda hai emigrantes galegos en todos os recunchos do mundo, mentres que a poboación de Galicia diminúe cada ano.

Pero tamén por iso, a sociedade galega segue sendo en boa parte tradicional nos seus costumes, é familiar, conservadora e individualista e, ao mesmo tempo, forma unha sociedade matriarcal maioritaria, onde as mulleres sempre tiveron un papel fundamental dentro e fóra do fogar, sendo unha forza de traballo moi importante nas zonas rurais e dende o comezo da industria téxtil.


Ría de Vigo
Ría de Vigo, coa Ponte de Rande ao fondo.